ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Ο Αλέξανδρος είναι αρσενικό, ημίαιμο κόλεϋ, 1.5 έτους. Βρέθηκε στον δρόμο χωρίς τρίχωμα, σε άθλια κατάσταση ψυχολογικά και σωματικά, παρατημένος όταν ήταν 6 μηνών.
Είναι απίστευτα καλοκάγαθος, τέλειος με τα άλλα σκυλιά, αρσενικά και θηλυκά, πολύ φιλικός με τους ανθρώπους και τα παιδιά, παιχνιδιάρης. Του αρέσει να τρέχει σε μεγάλους κήπους. Μένει προσωρινά σε καταφύγιο.
Ψάχνει για οικογένεια που να τον αγαπάει και να τον έχει σαν ένα μέλος της. Δίνεται μόνο σε αθεράπευτα φιλόζωους. Εμβολιασμένος.
ALEXANDRE is a wonderful dog mixed COLLEY 1,5 years old who was found on the street half dead without fur. HE has a very good health now and he is very friendly very good with male dogs and female ones. He loves all human beings he loves children. He loves to be caressed and to sit for hours on the bed and sleep and feel protected. He is not at all dominant. He is a very good hearted dog and very beautiful.
Δεν θυμάμαι τι συνέβη πρώτο, άν τον κοίταξα εγώ στην φωτογραφία, ή αν αυτός είχε από πρίν στρέψει το βλέμμα του επάνω μου…
Δεν θυμάμαι καν πως είχα βρεθεί στη σελίδα του FAZOO και χάζευα έναν τεράποδο φίλο με βλέμμα πιο ανθρώπινο από τα περισσότερα που έχω συναντήσει.
Δεν είχα αντιληφθεί καν πως άν κάποιος φωνάξει “Αλέξανδρε” θα γυρίσουμε και οι δύο…
Όσο περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνω όπως θέλω εγώ και όχι όπως Πρέπει, παρατηρώ πως οι άνθρωποι που έρχονται κοντά μας και περνάνε το Φράχτη που έχουμε για τους Πολλούς, δεν έρχονται τυχαία. Τους έχουμε με έναν Μαγικό τρόπο καλέσει εμείς οι ίδιοι από πρίν. Ίσως μάλιστα να έχω γράψει αυτά τα λόγια πολύ πρίν τα κτυπήσω στο πληκτρολόγιο.Και είναι πεποίθησή μου-πια- πως και με τα ζώα το ίδιο συμβαίνει…Μας διαλέγουν πολύ πρίν τα διαλέξουμε εμείς.
Κι έτσι, όταν τον γνώρισα από κοντά, είδα πως η Αξιοπρέπεια, η Δύναμη και το πραγματικά Αδούλωτο συναίσθημα είναι κάτι που εμείς οι Δίποδοι Παντογνώστες προσπαθούμε να πετύχουμε, ενώ ο Αλέξανδρος και χιλιάδες άλλοι σαν κι αυτόν τα έχουν Δεδομένα. Άν υπάρχει Αλυσίδα Εσωτερικής Εξέλιξης, σίγουρα-εγώ τουλάχιστον-είμαι πολύ πίσω του.
Με κάλεσες.
Ήρθα.
Διακριτικότερος από τους περισσότερους Ανθρώπους-κι ας είναι αυτοί που σε πείραξαν, ζαλισμένος από τη Ζέστη… ξέρω πως μόνο Θαυμασμό έχω απέναντί σου. Πως άμα είχα περάσει τα μισα απ΄όσα εσύ, πιθανότατα να τα είχα παρατήσει.
Έβλεπα το χέρι μου να κρατάει το λουρί σου, μα περισσότερο με κρατούσες εσύ.
Έβλεπα τη λαχανιασμένη ανάσα σου , με περισσότερο ήμουν εγώ που ανέβαζα σφυγμούς.
Δεν τα παράτησες.
Με κάλεσες.
Ήρθα!
Και θα ξανάρθω, με τα τσουβάλια την τροφή στο πόρτ-μπαγκάζ μου, με το χέρι μου γεμάτο χάδια-στο πλάι για να αισθάνεσαι πιο άνετα όπως μου είπαν, με την υπόσχεση πως σύντομα το Λουρί σου θα είναι κρεμασμένο κάπου δίπλα στα δικά μου κλειδιά, στο σπίτι μου.
Όχι από Οίκτο.
Όχι για να επανορθώσω.
Μα για να σου πώ ένα μεγάλο “Ευχαριστώ” με τον δικό μου τρόπο.
Μαριάνθη και Κώστα, ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που έχετε κάνει το http://WWW.FAZOO.GR μια καθημερινή κατάθεση Ψυχής.